سلام،
شاید آن روزی که آقای علی آبادی در مصاحبه خود گفت که برای کاروان ورزش ایران دعا می کند کسی فکر نمی کرد که این حرف دقیقترین و مهم ترین پارامتر برای دستیابی به موفقیت در کاروان اعزامی ایران به المپیک باشد. حالا که بیش از یک هفته از شروع المپیک می گذرد و ما هر روز شاهد یک ناکامی دیگر برای ورزشکارانمان هستیم بیشتر به ارزش این گفته پی می بریم.
متاسفانه ضعف در مدیریت، برنامه ریزی و ارجحیت دادن منافع شخصی و سیاسی به مصالح عمومی در حال نهادینه شدن در ورزش ماست.

این اولین بار نیست که در یک تورنمنت بین المللی و مهم امید ما صرفاً به تک ستاره های ورزشکارمان است که مطابق معمول این ستارها هم فروغی از خود نشان نمی دهند. در حالیکه به زعم همگان المپیک مهمترین رویداد ورزشی جهان به شمار می رود ورزشکاران ما آنرا محلی برای کسب تجربه می دانند.
شاید جالبترین نکته این دوره از المپیک نسبت دادن ناکامی ورزشکاران به عدم حضور حسین رضا زاده باشد. وقتی دبیر فدراسیون کشتی ناکامی حمید سوریان را اینگونه توجیه می نماید و حاجی آخوندزاده بی تفاوت از کنار شکستش می گذرد و بدون توجه به احساسات 70 میلیون نفر خبر از آماده نبودن خود در این مسابقات می دهد؛ زمانی که مربیان تیم کشتی فرنگی حتی حاضر به انجام مصاحبه نمی شوند و احسان حدادی به شکلی تابلو پس از پرتاب ناموفق دیسک سینه خود را برای نشان دادن مصدومیت می گیرد، چاره ای جر افسوس خوردن برای ما نمی ماند و باید به دبیر فدراسیون کشتی حق داد چرا که مطمئناً اگر حسین رضازاده بود و مدال طلای وی برای ما رزرو شده بود دیگر کسی از ایشان در خصوص ناکامی ها سوال نمی کرد و حالا افتخار ما عبور دوچرخه سوارانمان از خط پایان باشد.
هر چند که برای کسب مدال در روزهای آتی باید خیلی خوشبین باشیم اما ناامید نیستیم. تنها به این نکته بسنده می کنم که آقای علی آبادی کار شما دعا کردن نیست مطمئناً 70 میلیون ایرانی این وظیفه خطیر را برعهده دارند. جایگاه و وظیفه مسوول ورزش ایران مطمئناً چیز دیگریست. البته اگر متوجه باشید که جایگاه شما هم از ریاست یک فدراسیون بالاتر است!!!
به امید روزی که بالاخره ما هم از این تجربه اندوزی ها که هزینه های سنگینی برایشان می پردازیم استفاده کنیم!!
یاحق
+ نوشته شده توسط امیرمهدی در شنبه بیست و ششم مرداد 1387 و ساعت
5:47 بعد از ظهر |